Relatie aan het woord; de heer Groen en zijn belevenissen met zijn 300 GE.

 

 Het leven is te kort om in een saaie auto te rijden.

 

De basis
Wij hadden een lerares Duits die ons uitdaagde, Mevrouw Schoonman. Echt een geweldige vrouw met scherpe humor. Als we een rijtje correct wisten op te dreunen mochten we haar Oma of Madam Mikmak noemen. Zij geloofde in levend Duits en daarom luisterden we naar de Duitse radio en kocht ze tijdschriften: de Bunte Illustrierte voor de meisjes en de Auto, Motor und Sport (AMS) voor de jongens. Dat kon nog in de jaren 70.


Ontstaan droom.
We mochten de AMS om beurt een dag mee naar huis nemen en daar is de basis gelegd voor mijn verdere autoleven. Het is de tijd van de Opel Kadett en met een stel autofielen trokken we de conclusie dat een Mercedes 280T ongeveer de automobiele hemel moest zijn. En mocht ‘rijk’ worden ooit lukken, dan moest daar een 911 naast komen… En toen kwam de G-klasse in 1979. Dat was iets ongelooflijks. Adembenemend mooi, stoer, ruim en hij kon alles waar wij van droomden. Maar zoiets was echt onbereikbaar, alleen om van te dromen. En die droom is nooit meer weggegaan.

 

Elke dag blij worden van een auto.
We maken een sprong in de tijd. In 1991 ontmoette ik mijn vrouw. En romantisch als we zijn ging ons eerste gesprek over auto’s… What else? Zij bleek een Mini Cooper te rijden en schatte mij in op een Citroën CX. Daar had ze geen gelijk in (kon ik toen onmogelijk betalen), maar ik beschouwde het wel als compliment. Dat was in mijn ogen een auto met karakter. Nog steeds trouwens, ik word nog altijd blij als ik een CX zie. De stelling van mijn aanstaande echtgenote was dat ze van een auto wilde kunnen houden, ze wilde elke dag blij worden als ze hem zag. Dat uitgangspunt hebben we samen altijd gedeeld. Sinds dat moment is veel gebeurd en hebben we veel redenen verzameld om ons te beseffen dat het leven kort en eindig is en dat je de dag alléén vandaag kunt plukken. Kortom, dat het leven te kort is om in een saaie auto te rijden.


De autoliefde ontwikkelde zich samen verder. Als eerste auto samen kwam er een Mini Cooper 1.3i in British racing green, met een wit dak. De pragmatiek van kinderen en een beperkt budget maakte dat daarna een aantal meer praktische auto’s dienstdeden. Maar zodra de kans zich voordeed… Voor mij valt alles op zijn plek met eerst een C klasse en nu een E.


Mevrouw Blauw.
En de droom? Die is uitgekomen. Dat kwam zo: In 2006 kochten vrienden van ons bij Cor Millenaar de 300GE. Een vroege W463, die oorspronkelijk in Duitsland geleverd is met bijna alle opties die toen leverbaar waren. De auto had toen een km stand van 180.000 en zij was Berlin Rot metallic. Onze creatieve vrienden hebben haar in de huidige bijzondere kleur blauw (Azurroblauw) laten spuiten en het dak met een Delfts blauw motief laten beplakken. Wij vonden het prachtig. De eerste keer dat mijn vrouw de auto zag was haar onmiddellijke reactie ‘wauw’... En mijn jeugddroom schrok wakker. In januari 2013 zijn we in gesprek geraakt over de overname van de auto. De teller stond toen rond de 250.000, inmiddels zitten we aan de 310.000. Voor ons zijn auto’s meer dan voorwerpen, het zijn persoonlijkheden. Daarom hebben ze ook een naam. Onze G-klasse is ‘mevrouw Blauw’ gedoopt. Een klein eerbetoon aan mevrouw Schoonman.


Aanpassingen.
Toen we de auto kochten miste ik een cruise control. Mede met het oog op het verbruik en het comfort op lange afstanden. Zo kwam de auto weer bij Cor Millenaar. Zij waren namelijk de enige (!) partij die een duidelijke prijsopgave wilde doen voor inbouw. Daarbij een uniek extra biedend: bediening via een origineel Mercedes ‘pookje’. Omdat we de auto technisch fris wilden maken, hebben we Cor Millenaar gevraagd in stappen de auto bij te werken. Zo is de airco aangepast voor nieuw koudemiddel, is het onderstel geconserveerd, zijn alle rem-, sper- en brandstofleidingen vervangen, zijn de schokdempers rondom vernieuwd en de deuren opnieuw opgebouwd met extra isolatiematerialen en nieuwe raam- en deurrubbers. En met een auto van deze leeftijd moet er soms meer gebeuren dan je lief is. Zo is de inspuiting gereviseerd en ook is hier en daar –op de bekende zwakke plekken- wat spuitwerk verricht.


Reacties.
Een auto als deze roept reacties op. Wist u dat veel G rijders elkaar groeten op de weg? Met enige regelmaat krijgen we ook van Defenders en oudere Landcruisers een opgestoken duim te zien. Of in Den Haag een briefje onder de ruitenwisser: “Your car is awesome, is it for sale? Please call me at …”. Of een mevrouw die ons vanaf Bolsward tot op een parkeerplaats in Sneek gevolgd was omdat ze per se wilde weten wat voor auto dit was. Of een leerlinge van mijn vrouw: “mevrouw, U moet miljonair zijn!”.Dat laatste is wel een puntje. Een G klasse rijden is niet goedkoop. Verzekeren is niet duur, maar de wegenbelasting is fors en het verbruik ook. Maar door in goed overleg het onderhoud en overige werkzaamheden slim te plannen is het te overzien. Afschrijven doen we niet, en leuker rijden dan dit zit er niet in. Een auto is voor ons, naast een object van liefde, iets om vooral te gebruiken. En dan wil je ook ontdekken wat een auto als deze kan . Daarom eerst maar eens op cursus bij 4WD in Oss. Dat werd een dag waarop bleek dat de auto meer kan dan wij durven. Heel veel geleerd en vertrouwen opgedaan in mens en machine.


Op reis.
Sindsdien hebben we mooie avonturen beleefd. We zijn lid geworden van de Mercedes Benz Gelände Wagen Club MBGCN, die mooie tochten organiseert. Ook in Nederland blijkt dat er legaal buiten de gebaande paden serieus offroad gereden kan worden. Zo heb ik met onze zoon een prachtige tocht door Brabant gereden, waar de doorwading van een beek een spectaculair onderdeel vormde. Daar bleken we zonder modderbanden helaas niet zelfstandig doorheen te komen, maar een andere G met lier heeft ons erdoor geholpen.
Het schoonkrijgen van de auto heeft daarna vele uren gekost.

Met 4WD-travel op reis naar Noord-Frankrijk was weer heel andere koek. Samen met een groep andere enthousiastelingen hebben we prachtig gereden door grote stukken mooie natuur. Doordat de meeste andere auto’s lieren en zware terreinbanden hadden, werden zelfs pittiger trajecten gereden dan waar we op hadden ingetekend. Maar met onze ‘kale’ G klasse konden we echter heel goed meekomen. Als het echt lastig werd, deden de sperren wonderen. Dichtbegroeide bossen, modder en diepe karrensporen vormden een prachtig decor. Zware stukken met steile klimpartijen en lange steile afdalingen. Ondanks haar leeftijd, gaf de auto geen krimp. Op een plek waar we op de top van een rots gelijk een scherpe draai moesten maken maakte we door een combinatie van factoren een behoorlijk schrikmoment mee omdat we omvielen. Gelukkig stond op een goede plek een boom, en de daklijst blijkt de auto te kunnen dragen. Doordat met de met de sperren geactiveerd grip met één wiel genoeg is konden we langzaam terug, waarna we toch weer op onze ‘pootjes’ terecht kwamen. Met beperkte schade aan de daklijst konden we huiswaarts. Het is spectaculair om te ervaren dat een uur nadat je op onmogelijke plaatsen onmogelijke dingen hebt gedaan, je met dezelfde auto heel comfortabel met 130km per uur over de snelweg rolt. Lekkere muziek erbij en je bent zo 600km verder.

 

Klein wonder.
Het blijft een klein wonder dat techniek die in basis in de jaren 70 is ontwikkeld en al zo lang op de markt is nog steeds zo veel in zijn mars heeft en het onmogelijke lijkt te combineren: bijna alles kunnen in het terrein, comfortabel zijn op de grote weg, praktisch zijn in dagelijks gebruik en een enorme levensduur hebben. Dit is duurzaam rijden op een andere wijze gedefinieerd. Dit verhaal begon in de jaren 70. We hopen nog vele jaren toe te kunnen voegen!

Fons Groen en Janny van der Veen

Noot van de redactie;
Wij willen Fons en Janny van der Veen bedanken voor hun bijdrage. Wil jij ook je passie voor je Mercedes-Benz met ons delen? Dan horen wij dat graag. Neem contact met ons op via
.

 

Personenwagens Bestelwagens Trucks Smart